15 بهمن (چهارم فوریه) روزجهانی مبارزه با سرطان
با همیاری یکدیگر میشود به سرطان لبخند زد.
به
ما یاد داده اند گذشته های شیرین و تلخ مان را به یاد آوریم ، شادی هامان
را با هم جشن بگیریم و بار سهمگین غمها را با هم تقسیم کنیم . به ما یاد
داده اند برای زنده بودن مبارزه کنیم ، به یکدیگر عشق
بورزیم ودر شادی و غم دیگران شریک باشیم .فرقی نمی کند با کدام زبان ،
کدام مذهب وکدام ملیت باید انسانیت را به یکدیگر هدیه کنیم ، چرا که زبان عشق
دریاییست آنگونه که اشارت هر نگاه مفهوم زیبای رسیدن است و قلبی که هیچ
مرزی را نمی شناسد.به هم بیاموزیم تهی شدن را از قید و بند حوادث و ما گل
هایی هستیم به موازات عشقی که ریشه مان در آن جاری است .
آن زمان است که
میان سیاهی و سپیدی فرقی نخواهد بود و هر چه دیده خواهد شد نور است و عشق
است و محبت.آنگاه درد تو مرا درد می آورد، لبخند تومرا می خنداند ، بودنت
بودنم خواهد شد و مرگت مرا نیست خواهد کرد .بیاییم به هم درس رهایی
بیاموزیم ، زنگی را با دلهایمان شروع کنیم و جسم را که رفتنی است به خاک
سرد گره بدهیم ، عاشقانه باشیم و فرصت کوتاه
باقی مانده را به زندگی بگذرانیم .سکوت را بشکنیم ، درهای خدا را بگشاییم ،
شوق برآوریم و گریه را بس کنیم ، شاید دیگر وقت آن رسیده است که به پیوند
دلهایمان ایمان آوریم . من و تو از دو جسمیم ، گاه با ظاهری بیمار ،گاه پر
درد و گاه بی درد ، چه فرقی خواهد کرد !
اگر خدایی شویم ، تن بیمار من و تن
سالم تو هر دو یکی خواهد شد ، آن روز یعنی مبارزه با هردرد که می شناسیم ،
خواه سرطان ویا هر درد دیگر .